Nazwa “pompa ciepÅ‚a” jest użyta przez analogiÄ™ do nazwy powszechnie znanej “pompy hydraulicznej” pompujÄ…cej ciecz (najczęściej wodÄ™) z niżej poÅ‚ożonego zbiornika do zbiornika poÅ‚ożonego wyżej. Zarówno “pompa hydrauliczna” jak i “pompa ciepÅ‚a” potrzebujÄ… energii dostarczonej z zewnÄ…trz. Kiedy ciepÅ‚o pÅ‚ynie w naturalnym kierunku (od wyższej temperatury do niższej), przepÅ‚yw tego ciepÅ‚a może być wykorzystany do napÄ™du silnika cieplnego podobnie jak przepÅ‚yw wody pÅ‚ynÄ…cej grawitacyjnie z góry na dół napÄ™dza silnik hydrauliczny (turbinÄ™ wodnÄ…). Aby “zmusić” ciepÅ‚o do pÅ‚yniÄ™cia w odwrotnym kierunku (od temperatury niższej do wyższej) należy z zewnÄ…trz dostarczyć energii do napÄ™du podobnie jak przy pompowaniu wody z dolnego zbiornika do górnego. Przy odpowiedniej konstrukcji “pompa ciepÅ‚a” i “silnik cieplny” mogÄ… być jednym urzÄ…dzeniem, podobnie jak jednym urzÄ…dzeniem mogÄ… być pompa hydrauliczna i silnik hydrauliczny (np. turbina Kaplana) w elektrowni szczytowo-pompowej.

Sprężarkowe pompy ciepła realizują obieg termodynamiczny (obieg Lindego), będący odwróceniem obiegu silnika cieplnego. Ciepło jest pobierane przez roboczy czynnik termodynamiczny (freon, amoniak, sprężony dwutlenek węgla) w parowniku (dolne źródło ciepła), w którym czynnik odparowuje i trafia do sprężarki, gdzie rośnie energia wewnętrzna czynnika (a więc i temperatura), a następnie w skraplaczu oddaje ciepło (górne źródło ciepła) skraplając się i przez zawór dławiący lub rurkę kapilarną, trafia z powrotem do parownika.

Pompy ciepła wykorzystują ciepło niskotemperaturowe (o niskiej energii) (w praktyce 0 °C - 60 °C), trudne do innego praktycznego wykorzystania.